Aanraakgewoonte

Wij mensen vinden het vaak normaal om elkaar aan te raken, om te knuffelen, maar liefst 3 zoenen uit te delen of handen te schudden. En nu het niet meer ‘mag’ dan missen we dat.


Dat doen we bij voorkeur met mensen die we:

1. Kennen

2. Aardig vinden

3. Zo dichtbij toe willen laten

Of niet. En die keuze hebben we.

Toen onze kinderen nog klein en schattig waren (nu zijn ze groot en schattig maar zeg het ze niet, want het zijn vet-coole gasten natuurlijk) hadden ze schattige blonde krulletjes waar heel veel mensen heel graag zomaar aan wilden zitten.


Vreemden op straat wilden regelmatig met hun handen zo in de kinderwagen duiken.


Terwijl de kinderen dan het kinderwagenkapje verder over hun hoofd trokken vertelde ik de mensen intussen dat ik niet wilde dat mijn kinderen zomaar aangeraakt moesten worden.


De kinderen maakten hun keuze in zekere zin kenbaar, en ik was de bewaker van hun grenzen.


En zelfs ík kreeg af en toe een wapperend handje naar mijn hand toe waarmee ik op niet subtiele wijze meegedeeld kreeg dat dat gekriebel door die haren maar eens klaar moest zijn. Soms vonden ze het heerlijk. En soms gewoon niet.


Willem en Bettie, onze 2 Staffords destijds, trokken ook diverse mensen aan. De Staffieliefhebbers, die op hun knieën doken en een stuiterende Willem in hun gezicht kregen. Bettie liet dat graag aan hem over.

De mensen die heeuul stoer aangaven dat ze hen “echt wel durfden te aaien”, die kwamen nooit zo ver. Dan stond Willem achter me en van Bettie kreeg ik ‘de blik’ alsof ze vroeg: “Meent hij dat nou echt?”. Die mensen kwamen nooit tot aaien. Ik zei nee, de honden ook.

En dan de kindertjes die vroegen of ze ‘het hondje mogen aaien’ aan hun ouders. Netjes! Je bent al op één derde van je missie. Want nu moesten ze nog langs mij en uiteindelijk vond ik het wel fijn als ze het ook aan de hond zelf vroegen. Kinderen snappen dat. Bettie wilde eigenlijk nooit als het niet ‘haar’ kinderen waren. Bij Willem hing het ervan af van welke miniversie van hierboven omschreven volwassenen het waren.


Keuzevrijheid is zo belangrijk!


Maar ik voer het nog verder door.

Waarom moeten honden toch altijd maar geaaid en aangeraakt worden? Omdat het kan? Omdat een hond het vaak tolereert? Omdat we dat nou éénmaal doen? Soms nog met een ‘ZIT!’ als hij er eigenlijk van weg wil lopen?


Maar ze komen toch zelf naar de mensen toe? Soms wel, dan kan het zomaar zijn dat ze wat informatie van je willen. En die informatie kunnen ze hartstikke goed vergaren zonder je aan te raken. Hooguit een klein beetje met hun neus.


Ik hoop dat dát ooit het nieuwe normaal wordt dat we niet zomaar aan honden zitten die ons niet

1. Kennen

2. Aardig vinden

3. Zo dichtbij toe willen laten


Hoe is het met jouw aanraakgewoontes?

En kun jij anderen makkelijk van hun aanraakgewoontes afbrengen als het om jouw hond gaat? Of voel je je opgelaten?


27 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven
</