Kom maar

Weet je hoe vaak men, ik, anderen, ongemerkt of gemerkt ‘kom maar’ zeggen tegen de hond tijdens een wandeling. Of een niet-wandeling want dat is wat ik met Roos doe. Niet-wandelingen. Dat is zo ongeveer wandelen als een vertraagde slak zonder haast.


Ik heb erover nagedacht, mijn ‘kom maar’ komt voort uit het feit dat ik weet hoe leuk het om de hoek is, of op het grote grasveld aan het eind van de straat.


Roosje is Roosje. En al zou ze ‘kom maar’, soms wat kracht bij gezet met een hoge piepstem en een blije hoofdknik de juiste kant op, al begrijpen...dan komt ze toch echt pas als zij daar aan toe is.


Dus ik stop. Ik stop met ‘kom maar’ op momenten dat het niet nodig is. En ik luister naar haar ‘wacht, ik moet dit stukje wereld nog ontdekken’.


En als we dat samen hebben gedaan, dan lukt ‘kom maar’ écht wel als we oversteken of als er een auto wil passeren. Da’s om veiligheid. Niet om dáár uit te komen waar zij nog helemaal niet wil zijn.


Oefening:

Let er eens op hoe vaak je ‘kom maar’ zegt tijdens een wandeling. Geen probleem als je dat doet uiteraard, soms is het nodig. En zo vaak is het niet nodig én doe je het eigenlijk onbewust. Hoe is het voor je om dit bewust niet te doen? En voor je hond? Wat zie je? Wat merk je op?



86 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven