Vuurwerk-leed

Vele collega-gedragstherapeuten doen hun zegje op social media over honden en vuurwerk. En terecht. Want er zijn nog steeds teveel dieren die er last van hebben, door een hel gaan deze dagen, vaak samen met hun mensen, of zelfs de dood tegemoet gaan wanneer ze ontsnappen, in blinde paniek, om weg te komen van dat enge geluid.

Hoewel het mij haast onmogelijk lijkt om het niet te weten, dat jouw ‘plezier’ voor een ander de ergste avond van z’n leven kan zijn, was er een tijd dat ik het als kind ook niet wist. Strijkers waren ‘supercool’, ik geloof dat de trend nu shells en nitraten zijn. Misschien is dat wel hetzelfde. Ik heb er geen verstand van. Ik denk wel dat het onze taak is, van ons ouders, om de jeugd te informeren.

Ik geloof zeker dat sommigen gaan voor de kick. En ja, ook soms wel voor de rottigheid, daarom kon ik met mijn poepzakje, als brave burger het hele park door terug naar huis want er staat deze dagen geen prullenbak meer. Blijkbaar moet vuurwerk volgens sommigen de prullenbak in maar niet om het weg te gooien. Nee, het doel is dan om die prullenbak met inhoud op te blazen.

En ik vind, eerlijk gezegd, dat er bar weinig voorlichting is over vuurwerk. En dan bedoel ik niet over blaas je eigen hand of gezicht niet op, hoewel ik daar ook geen Sire spotjes over zie, wil je jezelf opblazen is dat één ding, hoewel je daar toch ook anderen mee belast.

Ik heb het over voorlichting over de dieren in de stallen. Die in paniek zijn maar nergens heen kunnen. Ik heb het over paniek onder de vogels, die gaan vliegen tot ze uitgeput raken. Ik heb het over de katten, die ontsnappen of thuis in een hoekje wegkruipen, ik heb het over de honden. Over de honden die ik al 16 jaar begeleid. Over mijn hond Willem. Hij maakt dit niet meer mee maar wat was hij bang. Uren bibberend, hijgend, achter de toiletpot. En ik zat daar met hem. En ik kon het niet voor iedere incidentele knal een pilletje geven. Dus wanneer er ineens op 15 december iemand besloot een prullenbak of nog ‘leuker’, een put op te blazen dan kon ik mijn hond weer zien lijden. Hopend dat er niet nog iets afgestoken zou worden als hij net weer hersteld was.

Afschuwelijk leed, dat is het. Een deel van de mensen is op de hoogte en doet het toch. Een ander deel heeft geen idee hoewel je toch een beetje onder een steen moet leven om niet te snappen wat een impact het kan hebben op dier én mens. Neem bijvoorbeeld veteranen.

Vandaag was ik bij het tuincentrum. Om wat voorjaar in huis te halen. Er was ook een vuurwerkafdeling. Terwijl ik mijn karretje tussen de rijen wachtende mensen met hun kinderen door loodste voelde ik verdriet. Om alle angst wat nog gaat komen. Om al het leed wat nog gaat komen. Om de dood, die sommigen vandaag, morgen en overmorgen hierdoor zullen vinden, al hebben gevonden. Net als ieder jaar. Terwijl ik daar liep vroeg ik me af hoeveel honden die bang zijn voor vuurwerk er in een gemiddeld huizenblok wonen. 10? Met 1 rotje 10 honden uren lang in paniek? En ja, de jeugd doet dat het liefst voordat het mag en lopend. Dus is het ene blok in paniek dan gaan we toch gewoon naar het volgende?

Het lijkt of het me ieder jaar meer raakt. Overgevoelig? Wie weet. Maar doe mijn werk als gedragstherapeut maar eens, zie het eens van dichtbij bij je eigen dier. Of mens. Dan praten we daarna wel weer verder.

Roos heeft nog nergens last van maar ik ben alert. Één knal kan de trigger zijn, één knal, argeloos afgestoken en weggegooid kan de oorzaak zijn.

Het is nu nog rustig. Maar ik weet wat er komt. En ik wens iedereen veel sterkte…